Przykro mi ze umarł Prezydent RP. Mój Prezydent, bo czuję się Polakiem. Mój Prezydent, choć na niego nie głosowałem. Mój Prezydent, choć bynajmniej nie prezydent moich marzeń. Przykro mi, że w katastrofie zginęło tyle osób. Zginęło niepotrzebne i bez sensu, bo jako żywych znacznie lepiej można było by ich zalety i umiejętności wykorzystać.

Ale nie mogę przechodzić na porządku dziennym obok tego co dzieje się dziś w koło mnie. Nie wierzę w jakiekolwiek zmiany w mentalności i nastawieniu polskich polityków po tej tragedii. Nie wierzę w to, że dzięki tej licznej śmierci coś w naszym kraju zmieni się na lepsze. Nie mogę udawać, że nie widzę że za zasłoną żałoby trwa nieprzerwanie walka polityczna, a każda z liczących się stron okopuje się na swojej pozycji od czasu do czasu warcząc gniewnie lub milcząc wymownie, czekając na moment kiedy będzie można gruchnąć z moździeża. Nie mogę zaakceptować tego, że znów tworzymy spiżowy pomnik kolejnego polskiego bohatera bez skazy, którego wielkość będzie absolutna i niepodważalna. Nie mogę udawać że nie widzę kolosalnej różnicy między nowym lokatorem krypty wawelskiej, a jej dotychczasowymi mieszkańcami. Nie mogę też godzić się z poglądem, że Polska w kwietniu 2010 poniosła stratę porównywalną ze śmiercią papieża lub zbrodnią katyńską. Nie mogę wreszcie oprzeć się wrażeniu, żepo tragicznym wypadku, miast ze skupieniem i uwagą oddać jego ofiarom cześć, próbuje się wygrywać różne partyjne interesy. To wszystko uwłacza mojej inteligencji, poczuciu smaku i odziera mnie z iluzji, że po tej tragedii Polska stanie się lepsza i mocniejsza.

Nie mam prawa wypowiadać tych wszystkich opinii. Nie mam prawa, bo trwa żałoba, bo są one w tym czasie niegodne, bo nie wypada,bo sam jestem jedynie nikiem a nie osobą. Ale wszystko w środku mojego środka rwie się we mnie i wrzeszczy. I dlatego właśnie piszę.